\"Εντός του χώρου του ελληνικού ροκ αναγνωρίζουμε μιαν ειδική και πολύ ενδιαφέρουσα κατηγορία, σίγουρα την πιο ενδιαφέρουσα από αισθητικής πλευράς (κατ’ αρχάς), εκείνη των συγκροτημάτων που μετέρχονται ηλεκτρικά όργανα, για να περιγράψουν-ζωντανέψουν ρυθμούς τής παράδοσής μας. Είτε δημοτικούς, είτε λαϊκούς, είτε διασκευάζοντας, είτε γράφοντας δικά τους κομμάτια, ανακατεύοντας φολκλορικά μοτίβα με ηλεκτρικές κιθάρες, μπάσο-ντραμς κ.λπ., κινούμενα στην παράδοση του Διονύση Σαββόπουλου («Μπάλλος», «Βρώμικο Ψωμί»), της Μαρίζας Κωχ, του Θανάση Γκαϊφύλλια, ακόμη και των Socrates Drank the Conium, του Σταύρου Λογαρίδη, του Παύλου Σιδηρόπουλου (με τα Μπουρμπούλια ή χωρίς αυτά) κ.ά. Πραγματικά ο κατάλογος είναι πολύ μεγάλος, αφού περνάει από τα eighties (Εν Πλω) και τα nineties (θα πω για τους Mode Plagal και ας είναι… jazz), για να φθάσει στο τώρα (στους Villagers of Ioannina City π.χ.), συνεχίζοντας τη διαδρομή του μέσα στις δεκαετίες… Τούτο σημαίνει κάτι. Πως το rock, όποια μορφή κι αν αποκτά μέσα στα χρόνια, πάντα θα συνδυάζεται με τα δικά μας ηχοχρώματα, δίνοντας ταυτότητα (την πιο αληθινή και αυτή που κοπιάρεται πιο δύσκολα από τους ξένους) σε ότι ονομάζουμε ελληνικό ροκ. Σ’ αυτή τη γραμμή έρχονται να πάρουν θέση τώρα και οι Babel Trio από την Κρήτη...
